Alweer een jaar mag ik wonen in mijn mooie huisje in Aarlanderveen. Dat besefte ik me pas weer, toen ik samen met mijn hondje Sammy uit het raam zat te kijken. Ze is net niet groot genoeg om zelf door het balkonraam te kunnen kijken. Dus meestal neem ik haar ’s avonds even op schoot en kijken we samen. Ik woon naast de Hervormde kerk, en op die avond in oktober zag ik dat de lichtjes in de boom weer aangezet waren. Heel mooi om te zien, en ik besefte ineens dat ik er alweer een jaar woon. En wat voor een jaar, met vooral heel veel ellende wat betreft mijn gezondheid. Maar daar voor dat raam, was het alsof God me even wilde laten weten: ‘Ik steek het licht weer aan. Ik breng licht in de duisternis.’
Dit bijzondere moment wilde ik graag vastleggen. Dus de volgende dag heb ik de boom getekend en besloten om er mijn kerstkaart van dit jaar van te maken: “Light in the darkness”. Met de lichtjes gestippeld in goud. Ook naar de kerstprofetie uit Jesaja 9:1:
” Het volk dat in duisternis ronddoolt, ziet een schitterend licht. Zij die in het donker wonen, worden door een helder licht beschenen.”
Het moment van onze verloving, vastgelegd in aquarel. Afgelopen wintersportvakantie werd ik verrast door Dave, die boven op de berg op zijn knieen ging. Een supermooi moment. Ik ben blij dat het is vastgelegd en dat ik het zelf na heb kunnen schilderen. Dat was wel een uitdaging, vooral de jassen. Maar wat is er leuker dan dit moment nu in de woonkamer te hebben hangen?
Wanneer je moeder vraagt om een schilderij voor op haar slaapkamer, en je daarin de volledige vrijheid geeft… Dan kan dit zomaar het resultaat zijn. Het roze en blauw matcht met de kleuren van de slaapkamer en voor de rest ben ik lekker losgegaan met kleur. Het geheel lijkt op een bloem in glas-in-lood, en bij ieder vakje is goed nagedacht over de invulling. Onze boot is te zien, de Nieuwkoopse Plassen, en fragmenten van de glasramen van Marc Chagall in Metz, die we hebben gezien tijdens onze busreis samen. De zwarte lijnen maken dat je kan blijven kijken.
Dat leek me de best passende naam voor dit tweeluik. Een overwinning. Schoonheid en kracht na alle ellende. Waar ik mijn rug eerst altijd lelijk vond door mijn litteken, en daarom nooit een open rug zou dragen, durf ik hem nu met trots te laten zien.
