Schelpen

Oude passies herleefd

Het was een hele tijd geleden dat ik voor het laatst met schelpen heb gewerkt. Het laatste zal mijn kruis van schelpen zijn geweest, in coronatijd. Maar de schelpen zijn meegegaan naar mijn nieuwe huis en lagen al die tijd in de schuur. Toen ik met mijn vriend en Sammy (hond) een strandwandeling ging maken, kon ik het toch niet laten. Altijd pak ik er wel een paar op. En werd mijn oude passie weer aangewakkerd. De voorraad werd aangevuld met nieuwe schelpen en ik ging aan de slag. Ik wilde iets realistisch proberen en ging voor mijn eigen oog, met een foto als voorbeeld:

20241111_133114

Deze schelpen, of wat zijn het eigenlijk, zie ik de laatste jaren veel op het strand. Het lijkt ook wel op metaal, wat verroest is, parelmoer, of toch een bloemblad? Ik koos voor het laatste. 3D-bloemen, op houten paneeltjes. Mooi van bovenaf, of van opzij.

20241111_133307

Dit oog vond ik iets te simpel geworden. Twee lijnen met een rondje in het midden. Dus ging ik aan de slag met blauwe stift. Zo is het, naar mijn mening, toch nog kunst.

20241111_133521

Bekijk ook

Mijn andere werk

Aquarel

Verloofd

Het moment van onze verloving, vastgelegd in aquarel. Afgelopen wintersportvakantie werd ik verrast door Dave, die boven op de berg op zijn knieen ging. Een supermooi moment. Ik ben blij dat het is vastgelegd en dat ik het zelf na heb kunnen schilderen. Dat was wel een uitdaging, vooral de jassen. Maar wat is er leuker dan dit moment nu in de woonkamer te hebben hangen?

Olieverf

Voor Mam

Wanneer je moeder vraagt om een schilderij voor op haar slaapkamer, en je daarin de volledige vrijheid geeft… Dan kan dit zomaar het resultaat zijn. Het roze en blauw matcht met de kleuren van de slaapkamer en voor de rest ben ik lekker losgegaan met kleur. Het geheel lijkt op een bloem in glas-in-lood, en bij ieder vakje is goed nagedacht over de invulling. Onze boot is te zien, de Nieuwkoopse Plassen, en fragmenten van de glasramen van Marc Chagall in Metz, die we hebben gezien tijdens onze busreis samen. De zwarte lijnen maken dat je kan blijven kijken.

Aquarel

Victory

Dat leek me de best passende naam voor dit tweeluik. Een overwinning. Schoonheid en kracht na alle ellende. Waar ik mijn rug eerst altijd lelijk vond door mijn litteken, en daarom nooit een open rug zou dragen, durf ik hem nu met trots te laten zien.