Het begon met mijn tattoo. Er moesten Delfts blauwe scherven in. Ik zocht op Pinterest naar afbeeldingen, maar kon niet vinden wat ik zocht. Na een tijdje wikken en wegen, besloot ik naar een antiekwinkel te rijden en daar wat Delfts blauwe schotels en tegels te kopen. Thuis heb ik die, in de schuur, gewikkeld in handdoeken stukgeslagen. Ik kreeg weer helemaal mozaïek – vibes. Met al die scherven ben ik aan het puzzelen gegaan en kwam ik uiteindelijk tot de compositie voor mijn tattoo. Alleen zijn de scherven op zich, ook al kunstwerkjes. Hetgeen heeft geleid tot wat aquarellen en knipsels uit de schets van mijn tattoo. Hier te zien in de serie: ‘scherven’.
Dit is zo’n stukje uit de ontwerptekening van mijn tattoo. Hier ook helemaal getekend met blauwe fineliner en oranje accenten. Het lijstje komt trouwens uit dezelfde antiekwinkel.
Nog een aquarel van één van de scherven.
Dit lijstje vond ik in een winkel in Nijmegen, waar ik aan het shoppen was geslagen met mijn moeder, net nadat ik goed nieuws te horen had gekregen van mijn orthopeed.
De hele serie.
Het moment van onze verloving, vastgelegd in aquarel. Afgelopen wintersportvakantie werd ik verrast door Dave, die boven op de berg op zijn knieen ging. Een supermooi moment. Ik ben blij dat het is vastgelegd en dat ik het zelf na heb kunnen schilderen. Dat was wel een uitdaging, vooral de jassen. Maar wat is er leuker dan dit moment nu in de woonkamer te hebben hangen?
Wanneer je moeder vraagt om een schilderij voor op haar slaapkamer, en je daarin de volledige vrijheid geeft… Dan kan dit zomaar het resultaat zijn. Het roze en blauw matcht met de kleuren van de slaapkamer en voor de rest ben ik lekker losgegaan met kleur. Het geheel lijkt op een bloem in glas-in-lood, en bij ieder vakje is goed nagedacht over de invulling. Onze boot is te zien, de Nieuwkoopse Plassen, en fragmenten van de glasramen van Marc Chagall in Metz, die we hebben gezien tijdens onze busreis samen. De zwarte lijnen maken dat je kan blijven kijken.
Dat leek me de best passende naam voor dit tweeluik. Een overwinning. Schoonheid en kracht na alle ellende. Waar ik mijn rug eerst altijd lelijk vond door mijn litteken, en daarom nooit een open rug zou dragen, durf ik hem nu met trots te laten zien.
